ปี พ.ศ. 2523
เสียงกระดิ่งที่หน้าอาคารไม้ของโรงเรียนชลประทานสงเคราะห์ จังหวัดนครราชสีมา
ดังขึ้น...เป็นสัณญาณให้นักเรียนชั้น ป.6 ทุกๆคนวางปากกาและต้องส่งกระดาษคำตอบ...
เพราะวันนี้...เป็นการสอบวันสุดท้าย...ก่อนที่จะจบการศึกษาจากโรงเรียนแห่งนี้...
เด็กๆทุกคนต่างทะยอยออกจากห้องพร้อมด้วยกระเป๋า รวมทั้งเด็กชายหน้าตาเอ๋อๆคนหนึ่ง...
ที่หน้าเสาธง...
หลังจากที่ทุกคนรวมตัวกันเรียบร้อย คุณครูฝ่ายปกครอง ก็ออกมาพูด...
พูด...พูด...พูด...พูด...และก็พูด...
ประมาณว่า...บอกให้รู้ว่า...
ในวันที่เท่าไรให้มาฟังผลสอบ...และรับใบประกาศ การสำเร็จการศึกษาชั้นประถมปีที่ 6
พวกเราก็พากันฟัง...ฟัง...ฟัง...ฟัง...กัน...บ้าง.... เล่นกันบ้าง...
พักใหญ่ที่คุณครูท่านพูด....จนจบ...
เสียง สวัสดิ์ดีครับ สวัสดิ์ดีค่ะ ก็ดังลั่นสนามโรงเรียน
เป็นการตะโกนด้วยเสียงที่ไพเราะที่สุดของพวกเค้าเหล่านั้น...
และมันคงจะเป็นเสียงที่ดังสุดๆ...
และเป็นครั้งสุดท้าย...
...ของพวกเค้า....
เพื่อนหลายๆคนแอบกระซิบกันว่า...
พวกเค้าเห็นน้ำตาของคุณครูทุกคน
ไหลออก...มา...นองแก้ม...
พวกเค้าเหล่านั้น รวมถึงเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนนั้นด้วย....
ต่างเดินเข้าไปกราบคุณครูทุกๆคน
ที่ตั้งใจประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้ให้พวกเค้า...
เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วทั้งสนามโรงเรียน...
เด็กคนแล้ว คนเล่าที่เดินเข้าไปสวมกอดครู...
เหตุการณ์นี้....
มันคงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ..
ที่ทุกคนจะได้อยู่รวมกัน
ในชุดนักเรียนชั้น ป.6 ...
กับการเป็นนักเรียน โรงเรียนแห่งนี้....
--------------------------------
หลังจากทุกคนเช็ดคราบน้ำตากันเสร็จเรียบร้อย...
--------------------------------
....แล้วเหตุการชุลมุนก็เกิดขึ้น...อีกครั้ง....
เสียงนักเรียนรุ่นนั้นดังโหวกเหวก ลั่นสนาม...
พร้อมๆกับการใช้ปากกา ละเลงเขียนเสื้อ กันซะลายพร้อย
ต่างคน ก็ต่างจารึก
ฝากตัวหนังสือที่สุดจะบรรยายให้กันและกัน
ทั้งเด็กผู้หญิง และเด็กผู้ชาย
เพื่อเป็นการยืนยันว่า พวกเรา...จะรัก...
คิดถึงกันและกัน...
....ตลอดไป...
เสียงกระดิ่งที่หน้าอาคารไม้ของโรงเรียนชลประทานสงเคราะห์ จังหวัดนครราชสีมา
ดังขึ้น...เป็นสัณญาณให้นักเรียนชั้น ป.6 ทุกๆคนวางปากกาและต้องส่งกระดาษคำตอบ...
เพราะวันนี้...เป็นการสอบวันสุดท้าย...ก่อนที่จะจบการศึกษาจากโรงเรียนแห่งนี้...
เด็กๆทุกคนต่างทะยอยออกจากห้องพร้อมด้วยกระเป๋า รวมทั้งเด็กชายหน้าตาเอ๋อๆคนหนึ่ง...
ที่หน้าเสาธง...
หลังจากที่ทุกคนรวมตัวกันเรียบร้อย คุณครูฝ่ายปกครอง ก็ออกมาพูด...
พูด...พูด...พูด...พูด...และก็พูด...
ประมาณว่า...บอกให้รู้ว่า...
ในวันที่เท่าไรให้มาฟังผลสอบ...และรับใบประกาศ การสำเร็จการศึกษาชั้นประถมปีที่ 6
พวกเราก็พากันฟัง...ฟัง...ฟัง...ฟัง...กัน...บ้าง.... เล่นกันบ้าง...
พักใหญ่ที่คุณครูท่านพูด....จนจบ...
เสียง สวัสดิ์ดีครับ สวัสดิ์ดีค่ะ ก็ดังลั่นสนามโรงเรียน
เป็นการตะโกนด้วยเสียงที่ไพเราะที่สุดของพวกเค้าเหล่านั้น...
และมันคงจะเป็นเสียงที่ดังสุดๆ...
และเป็นครั้งสุดท้าย...
...ของพวกเค้า....
เพื่อนหลายๆคนแอบกระซิบกันว่า...
พวกเค้าเห็นน้ำตาของคุณครูทุกคน
ไหลออก...มา...นองแก้ม...
พวกเค้าเหล่านั้น รวมถึงเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนนั้นด้วย....
ต่างเดินเข้าไปกราบคุณครูทุกๆคน
ที่ตั้งใจประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้ให้พวกเค้า...
เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วทั้งสนามโรงเรียน...
เด็กคนแล้ว คนเล่าที่เดินเข้าไปสวมกอดครู...
เหตุการณ์นี้....
มันคงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ..
ที่ทุกคนจะได้อยู่รวมกัน
ในชุดนักเรียนชั้น ป.6 ...
กับการเป็นนักเรียน โรงเรียนแห่งนี้....
--------------------------------
หลังจากทุกคนเช็ดคราบน้ำตากันเสร็จเรียบร้อย...
--------------------------------
....แล้วเหตุการชุลมุนก็เกิดขึ้น...อีกครั้ง....
เสียงนักเรียนรุ่นนั้นดังโหวกเหวก ลั่นสนาม...
พร้อมๆกับการใช้ปากกา ละเลงเขียนเสื้อ กันซะลายพร้อย
ต่างคน ก็ต่างจารึก
ฝากตัวหนังสือที่สุดจะบรรยายให้กันและกัน
ทั้งเด็กผู้หญิง และเด็กผู้ชาย
เพื่อเป็นการยืนยันว่า พวกเรา...จะรัก...
คิดถึงกันและกัน...
....ตลอดไป...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น