บทที่ 1 ก้าวแรกของการเดินทาง

เพื่อนๆทุกคนต่างก็ไปตามโรงเรียนที่ตนเองชอบ
หรือไปตามที่เพื่อนชักชวน...
เพราะต่างก็ยังคงรักและคิดถึงกันอยู่
และอีกหลายคน ก็ต้องตามผู้ปกครองไปที่อื่น
ด้วยสาเหตุง่ายๆของผู้ใหญ่ของพวกเค้า...
ที่เด็กๆอย่างพวกเราไม่เข้าใจ...
ที่ต้องจากที่ตรงนี้ไป....
เพื่อไปทำงานที่อื่น...
เพื่อครอบครัว...
และ.....
เพื่อทุกๆคน....
------------------------------------------------------------
ส่วนเด็กผู้ชายคนนั้น เค้ายังคงอยู่กับครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น
เพราะบ้านของเค้าและโรงเรียนประถม...
มันห่างกันเพียง....
ครับ....
...ห่างกันเพียง 100 เมตรเท่านั้น...
------------------------------------------------------------
เค้ามีน้องๆอีก 3 คน
คนที่ต่อจากเค้าคือ
น้องชาย 1 คน และ...
น้องผู้หญิงอีก 2 คน....
ส่วนตัวเค้าเองเป็นพี่ใหญ่ในบ้านหลังนี้...
------------------------------------------------------------
ตั้งแต่เค้าจำความได้
คุณพ่อของเค้าต้องตื่นแต่ยังไม่สว่าง...
เพื่อขับรถไปซื้อของที่ตลาดใหญ่ในตัวเมือง...
ตามใบสั่งของคุณแม่ที่เป็นเจ้าของร้าน
ซึ่งก็มีบางครั้งที่เค้าร้องตาม...
555+.............
แต่เหมือนจะทุกครั้ง...
...ก็ว่าได้...
ส่วนคุณแม่จะตื่นพร้อมกับคุณพ่อเหมือนกัน
เมื่อคุณพ่อขับรถออกจากบ้าน
คุณแม่ก็ลุกเข้าครัว เพื่อหุงหาอาหารให้กับเด็กๆทั้ง 4 คน
รวมทั้งคุณพ่อ...ของพวกเค้า...
ที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของคุณแม่ท่าน...
-------------------------------------------------------------
เมื่อคุณพ่อจะกลับมาถึงบ้านตอนใกล้รุ่ง
คุณแม่ก็จะรีบไปช่วยขนของที่อยู่หลังรถลง...
เพื่อจัดของขึ้นตามที่ต่างๆ
เพื่อจัดวางให้เป็นระเบียบ...
ไม่ว่าจะเป็นผักสด ของแห้ง...
หรืออะไรต่างๆอีกมากมายจุกจิกจิปาถะ...
ส่วนตัวเค้าเอง ก็ช่วยบ้างไม่ช่วยบ้าง
ก็....ตามอายุของเค้า...ในขณะนั้น....555+
-------------------------------------------------------------
หลังจากที่คุณแม่พาไปฝากตัวที่โรงเรียนอุบลรัตน์...
ด้วยเหตุผลที่ว่า...เค้า...
สามารถ...ที่จะ...
เดินไปกลับระหว่างบ้านและโรงเรียนได้
เพียงระยะทางไปกลับไม่เกิน...
5 กิโลเมตร...เท่านั้น...555+
-------------------------------------------------------------
ผู้แต่งไม่ค่อยจะมีเวลาซักเท่าไร ใจเย็นๆนะครับ...
ผมกำลังหาแนวร่วมที่เป็นนักเขียนตัวจริงอยู่
ขอเวลาให้ผมหน่อยนึงครับ...
ใจเย็นๆ....

ปฐมบท

ปี พ.ศ. 2523
เสียงกระดิ่งที่หน้าอาคารไม้ของโรงเรียนชลประทานสงเคราะห์ จังหวัดนครราชสีมา
ดังขึ้น...เป็นสัณญาณให้นักเรียนชั้น ป.6 ทุกๆคนวางปากกาและต้องส่งกระดาษคำตอบ...
เพราะวันนี้...เป็นการสอบวันสุดท้าย...ก่อนที่จะจบการศึกษาจากโรงเรียนแห่งนี้...
เด็กๆทุกคนต่างทะยอยออกจากห้องพร้อมด้วยกระเป๋า รวมทั้งเด็กชายหน้าตาเอ๋อๆคนหนึ่ง...
ที่หน้าเสาธง...
หลังจากที่ทุกคนรวมตัวกันเรียบร้อย คุณครูฝ่ายปกครอง ก็ออกมาพูด...
พูด...พูด...พูด...พูด...และก็พูด...
ประมาณว่า...บอกให้รู้ว่า...
ในวันที่เท่าไรให้มาฟังผลสอบ...และรับใบประกาศ การสำเร็จการศึกษาชั้นประถมปีที่ 6
พวกเราก็พากันฟัง...ฟัง...ฟัง...ฟัง...กัน...บ้าง.... เล่นกันบ้าง...
พักใหญ่ที่คุณครูท่านพูด....จนจบ...
เสียง สวัสดิ์ดีครับ สวัสดิ์ดีค่ะ ก็ดังลั่นสนามโรงเรียน
เป็นการตะโกนด้วยเสียงที่ไพเราะที่สุดของพวกเค้าเหล่านั้น...
และมันคงจะเป็นเสียงที่ดังสุดๆ...
และเป็นครั้งสุดท้าย...
...ของพวกเค้า....
เพื่อนหลายๆคนแอบกระซิบกันว่า...
พวกเค้าเห็นน้ำตาของคุณครูทุกคน
ไหลออก...มา...นองแก้ม...
พวกเค้าเหล่านั้น รวมถึงเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนนั้นด้วย....
ต่างเดินเข้าไปกราบคุณครูทุกๆคน
ที่ตั้งใจประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้ให้พวกเค้า...
เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วทั้งสนามโรงเรียน...
เด็กคนแล้ว คนเล่าที่เดินเข้าไปสวมกอดครู...
เหตุการณ์นี้....
มันคงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ..
ที่ทุกคนจะได้อยู่รวมกัน
ในชุดนักเรียนชั้น ป.6 ...
กับการเป็นนักเรียน โรงเรียนแห่งนี้....
--------------------------------
หลังจากทุกคนเช็ดคราบน้ำตากันเสร็จเรียบร้อย...
--------------------------------
....แล้วเหตุการชุลมุนก็เกิดขึ้น...อีกครั้ง....
เสียงนักเรียนรุ่นนั้นดังโหวกเหวก ลั่นสนาม...
พร้อมๆกับการใช้ปากกา ละเลงเขียนเสื้อ กันซะลายพร้อย
ต่างคน ก็ต่างจารึก
ฝากตัวหนังสือที่สุดจะบรรยายให้กันและกัน
ทั้งเด็กผู้หญิง และเด็กผู้ชาย
เพื่อเป็นการยืนยันว่า พวกเรา...จะรัก...
คิดถึงกันและกัน...
....ตลอดไป...

เปิดใหม่สักทีนะครับ...

มันอาจเป็นที่ระบายความรู้สึกของผมเอง ในแนวรัก ป้ำๆเป๋อๆ แบบไม่ค่อยจะเต็มบาดประมาณนั้นนะครับ....
จริงๆแล้ว ผมก็มีอดีตรักที่หวานซึ้ง กับเค้าเหมือนกัน แต่มันก็นานมาแล้ว จนเกือบๆจะพูดได้ว่า ....กาลครั้งหนึ่ง...555+ เปิดเอาไว้เท่านี้ก่อนก็แล้วกันครับ...เดี๋ยวผมจะมาล่าเรื่องของเด็กผู้ชายคนนึง...ที่เค้าไปหลงรักเด็กผู้หญิงคนนึง ในระหว่างที่ทั้งคู่ยังเป็นเพื่อนเรียนร่วมห้อง และเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนเดียวกัน
ตั้งแต่ มัธยม 1 ถึง มัธยม 3 ใจเย็นๆนะครับ....ช่วงนี้งานส่วนตัวผมก็เยอะ เดี๋ยวเนื้อเรื่องมันจะไม่สนุกเอาครับ...